ป.ล (ปฐมลิขิต) ใครอ่านไม่รู้เรื่อง ก็ขออภัยนะคับ

มีคน forward บทความนี้มาให้ ... เลยบันทึกไว้

แหล่งที่มา: หนังสือเสียงจากถ้ำ เล่มที่ 15 เดือน ตุลาคม 2548
คอลัมน์: ในรอยเท้าพ่อ
เรื่อง: โจทก์ตัวเอง

---

ในวันที่ใจไม่สบาย แก้ปัญหาที่เกิดจากกิเลสในใจไม่ได้ก็นึกน้อมใจถึงพระคุณของพ่อ จึงได้รับกระแสแห่งความกรุณาธรรมะที่ท่านเคยสอนไว้หลั่งไหลเข้ามาในใจ


ถึงลูก

พ่อได้ยินลูกใช้วาจากล่าวร้ายผู้อื่นกับเหตุผลทางโลกที่ลูกอ้างว่า เขาให้ร้ายลูกก่อนนั้น ลูกคงคิดว่าพ่อจะเข้าใจและเห็นใจลูก

ลูกเอย

ถ้อยคำที่ลูกกล่าวโทษเขา ทำร้ายใจพ่อ พ่อเคี่ยวเข็ญสั่งสอนเจ้ามา ให้เจ้าหาโทษโจทก์หาความผิดในใจลูกก่อนเสมอ ลูกไม่โทษตัวเองยังหาในผู้อื่น เจ้าจะได้ประโยชน์อะไร มีแต่โทสะที่ทวีขึ้นในใจทุกวัน ถ้าอย่างนั้นการที่ลูกได้มีโอกาสรับการฝึกฝนอบรมจิตมา มิเท่ากับเสียเวลาเปล่าหรอกหรือ ? พ่อขอบอกว่าอย่างนี้ ..."ลูกเลวกว่าเขา"

ลูกหาความเลวในใจลูกเจอแล้ว แต่ก็ยังไปพิจารณาหาความผิดในเขาด้วย ลูกจะได้ปฏิฆะเป็นเงาตามมาแผดเผาทำลายล้างความเมตตาและปัญญาในใจลูกให้เหือดแห้งและมืดมนลงไป

ที่ลูกต้องทำคือ เมื่อถูกอารมณ์กระทบนอกจากจะต้องตั้งสติให้ยิ่งขึ้นแล้ว นำสติที่สมบูรณ์ที่สุดในขณะนั้น รีบส่องหาความเลวในใจตน ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่เจอหรอก ถ้าจิตใจเจ้าแกว่งไหวเพราะคำว่าร้าย นั่นก็ถือว่าจิตประมาท หลง มัวเมาไม่รู้กฎธรรมดาแล้ว ในโลกที่ขันธ์ 5 อาศัยอยู่นี้ มีใครรอดพ้นมันได้บ้าง แม้พระบรมศาสดาและพระสาวกท่านก็เคยผ่านเรื่องราวการให้ร้ายป้ายสีมา อย่าเห็นว่าร่างกายเป็นของเรา ให้มีสติรู้อยู่ตลอด อย่าเห็นว่าทุกอย่างเป็นอัตตา คือเป็นตัวตนว่าจะตั้งอยู่นาน พ่อบอกลูกแล้วว่าให้หมั่นอบรมจิตตัวเองให้พร้อมไปด้วยไตรลักษณญาณ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงรูปที่ผ่านตา เสียงที่ผ่านหูอารมณ์ที่ผ่านใจ ลูกประมาทไม่อบรมจิตตัวเองให้มาก ลูกจึงยังโกรธผู้อื่นอยู่

ส่วนของความผิดของผู้อื่นนั้นลูกให้อภัยเขาไปก่อน ทุกครั้งที่มีโอกาสเห็นความผิดพลาดในผู้อื่น นอกจากจะได้มาเป็นครูสอนใจเรา เป็นโจทก์ที่ชัดเจนให้เราดูว่าเรามีความเลวอย่างนั้นหรือเปล่า ? ถ้ามีก็ให้รีบเอาออก แล้วลูกยังได้โอกาสที่จะให้อภัยทุกครั้งที่เห็น ใจลูกจะมีปัญญา สงบ เยือกเย็น คุณธรรมในใจลูกจะเพิ่มพูน

ลูกจะเสียเปรียบเขาไหม ?
ลูกไม่เสียเปรียบใคร เพราะการให้อภัยหรอกลูก

คนที่อยู่ในโลกนี้ แล้วยึดมั่นเต็มที่ว่าร่างกายเป็นของเขานั้น เขาเองก็ถูกกิเลสตัวนั้น ๆ บีบคั้นให้ทำกรรม ให้แสดงออกมา เขาไม่อยากเลวหรอก เพียงแต่เขาไม่รู้ว่านั่นเป็นความเลว หรือ บางคนรู้แล้วแต่ต้านทานกระแสกิเลสไม่ได้

ขณะที่เขาทำกรรมเลว ขอให้ลูกรู้ไว้ว่า นั่นเขากำลังถูกเคี่ยวกรำเต็มที่แล้ว เหมือนวนอยู่ในบ่อแคบ ๆ หาทางออกไม่เจอ จบจากเรื่องนี้ ก็ไปทุกข์กับเรื่องนั้น ตามที่ใจจะถูกโลกธรรม กามคุณผลักดันให้เป็นไป ทุกข์มากมายจึงรุมเต้าเผาใจไม่เคยเว้นว่างดังนี้แล้ว นอกจากจะไม่ควรไปโกรธตอบ ยิ่งต้องรีบแผ่เมตตาออกไปจากใจเราให้มาก ถ้าเขามีทุกข์อยู่ ขอให้พ้นทุกข์เถิด ถ้ามีภัย ความเร่าร้อนใจในขณะนี้หรือภัยจากนรกที่จะมาถึงในเบื้องหน้า ขอให้เขาพ้นภัยเถิด

ลูกรัก

ลูกมีปัญญาพอที่จะแยกออกว่าสิ่งใดมีประโยชน์กับใจลูก ทุกครั้งที่ลูกกล่าวร้ายนินทาเสียดสีผู้อื่น มันเพิ่มกำลังในด้านกิเลส ลูกมีความเลวเป็นณาน เป็นความเคยชินของจิต วาจาที่กล่าวออกมาโดยไร้เมตตากำกับนั้น มันทำให้เสียงของลูกที่เคยไพเราะในยามที่ลูกกล่าวพรรณนาคุณ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ให้พ่อฟัง มันกลับเปลี่ยนแปลงไปเป็นประหนึ่งเสียงโหยหวนของสัตว์นรก

พ่อไม่ได้แกล้งว่าลูกหรอก แต่พ่อเห็นภาพของลูกเป็นอย่างนั้นจริง ๆ !

---

หมายเหตุ
ปฏิฆะ - ความขุ่นข้องหมองใจ
โลกธรรม - ประกอบด้วย 8 ประการคือ ได้ลาภ-เสื่อมลาภ ได้ยศ-เสื่อมยศ สรรเสริญ-นินทา สุข-ทุกข์ (อ่านรายละเอียดใน โลกวิปัตติสูตร )

โดนเต็ม ๆ เลยค๊าบ...หลวงพ่อค๊าบ
กิมจิผิดไปแล้วค๊าบ